Ervaringen van deelnemers
Opstelling van een moeder voor haar zoontje van 4 jaar
“Mijn vraag ging heel specifiek over ons zoontje waar het
helemaal niet goed mee ging en ook niet met mijn relatie met hem.
In mijn opstelling was erg kenmerkend de enorme spanning die er in de
beginopstelling was bij met name de plaatsvervanger van mijn vader. De
opstelling heeft zicht gegeven op belangrijke informatie uit het familiesysteem
van mijn vader waardoor we een last konden teruggeven.
Het wonderlijke is dat vanaf een week na de opstelling ons zoontje ander gedrag
begon te laten zien: vrolijker, meer ontspannen, "kijk mama, ik kan een dansje",
met een meisje uit de klas bij ons thuis spelen, het contact aangaan met mensen
als we bij vrienden, familie binnenkomen. Allemaal dingen die hij daarvoor niet
deed, en wat hij daarvoor veel deed zoals huilen, dreinen, veel tv willen
kijken is erg afgenomen. Het is echt een opvallend verschil !
Niet alleen wij zien het, maar ook de juf op school, opa/oma's, vrienden. De juf
(die niets van de opstelling weet) zei uit zichzelf dat ze aan zijn lichaam zag
dat er iets is veranderd, meer ontspanning, alsof er een last van zijn schouders
is afgevallen... EN DAT IS WAARSCHIJNLIJK DUS OOK ZO.. !!
Waar ik zelf ook heel erg aan merk dat er iets veranderd is, is dat ik het
gevoel heb dat ik de laatste weken veel meer aandacht aan onze dochter heb
kunnen besteden. Ik heb nu echt het gevoel dat ik een band met haar als mijn
dochter op kan bouwen, iets waar ik al 2 jaar naar aan het zoeken ben, maar wat
maar niet "van de grond" leek te komen. Mijn energie is niet meer voornamelijk
gericht op ons zoontje en dat voelt als een "gezondere" situatie.
Ik ben er echt ontzettend gelukkig over. En ik moet ook bekennen dat ik nooit
had gedacht, en zeker niet had durven hopen (!), dat het doen van een
familieopsteling zo'n verschil, en ook zo acuut, teweeg kon brengen.
Ik ben heel dankbaar voor wat er gebeurd is en ben ook wel trots op onszelf dat
wij dit als ouders voor onze kinderen en ons gezin als geheel gedaan hebben. Dat
dit ook zo beloond wordt is fantastisch! “
Voorjaar 2010
**************************************************************************************
Mannelijke deelnemer aan Duitstalige workshop februari 2010
"Der Tag bei Dir war wunderbar! Einer der schönsten in meinem
Leben.
Trotz der Dramatik und der Spannung hat er doch ein starkes Gefühl von Ruhe und
Frieden in mir hinterlassen.
Ich bin Dir und allen die dort waren sehr dankbar!
Der Einblick in meine Familiengeschichte war einmalig.
Es ist schade, dass man diese Eindrücke nur sehr wenigen Menschen vermitteln
kann."
*****************************************************************************
Familieopstelling lente 2010
Eind vorig jaar ging het behoorlijk mis in mijn leven. Mijn relatie van 10
jaar leek stuk te lopen, ik zat met mijzelf in de knoei en in mijn bedrijf kwamen al
maanden geen opdrachten meer binnen.
Begin dit jaar besloten mijn ex-partner en ik om een familieopstelling te
vragen bij Ineke. We wilden dit vooral doen vanwege ons zoontje van 3, omdat we
zagen dat hij het er heel moeilijk mee had dat papa en mama nog maar zo weinig
bij elkaar waren. We wilden er alles aan doen om de kilte en verwijdering te
veranderen.
Toen Ineke ons aan het begin van de workshop vroeg of we ieder een eigen
opstelling wilden of een relatieopstelling was mijn eerste gedachte: niks
relatieopstelling, ik ga voor mijzelf, voor de relatie met mijn drie kinderen,
die ook niet zo best was en voor mijn bedrijf.
Na haar uitleg wat dat dan inhield, zei mijn hart mij tóch een
relatieopstelling te doen. Je brengt dan allebei de vraag in over de relatie,
dat wat er mist in de relatie. In de opstelling wordt dan in beide
familiesystemen gekeken waar de verstrikkingen vandaan komen. Ook voor mijn
ex-partner voelde dat goed.
We hebben een heel bijzondere opstelling gekregen. Alleen al dat je mee mag
kijken in het familiesysteem van je (ex-)partner is een speciaal voorrecht. Ik
begrijp nu dat ik het lot droeg van een verre voormoeder die door haar
geschiedenis zich niet kon verbinden en geen warmte kon toelaten. Ik kan dat nu
aan haar teruggeven zodat ik dit patroon niet hoef te herhalen in mijn leven.
Na afloop konden we voor het eerst sinds lange tijd elkaar even knuffelen. Ik
voelde weer warmte naar de vader van mijn zoontje. En ik zag de warmte in zijn
ogen, dat raakte me. De dagen erna konden we voor het eerst weer praten zonder
dat er irritaties, frustraties en verwijten naar boven kwamen. Heel bijzonder;
we konden diepe gesprekken hebben, delen over onze gevoelens en hoe het zo mis
had kunnen gaan.
Wat voor mij ook nieuw was, was dat ik lange tijd met ons zoontje kon spelen,
kon lachen, plezier maken, meedoen. Die verbinding leggen had ik nooit gekund,
dan kreeg ik altijd een heel benauwd gevoel. Nu ging het moeiteloos....
En: 3 dagen na de opstelling begon de telefoon te rinkelen: opdrachtgevers
die mij uitnodigden voor gesprekken. Nu krap een maand verder heb ik 6
uitnodigingen voor (grote) opdrachten.!!
Tussen mij en de vader van mijn kindje gaat het een heel stuk beter. We
kunnen fijn praten, er is weer warmte, we kunnen elkaar weer aanraken zonder te
verstijven en vooral: we doen weer leuke dingen met z'n drietjes.
Marie José mei 2010
********************************************************************************************************************************************
Ervaringen van een Patchwork familie
Een negenjarige dochter van 2 moeders en een betrokken donorvader heeft in korte
tijd verschillende malen plotseling somatische klachten. Fysiek wordt er niets
gevonden. In een gesprek met de moeders benoemt de vader dat hij relatie-problemen
heeft. De moeders kunnen nu de invloed zien die dit gegeven op hun gezamenlijke
kinderen heeft.
Op Ineke's suggestie gaan ze naast hun slapende dochter zitten en zeggen ze:
"Je vader is jouw enige echte papa en hij is precies de goede vader voor je..en
jij hoeft zijn problemen niet te dragen". Hiermee doorbreken ze de negatieve
spiraal. De volgende dag staat hun dochter vrolijk op.
Een jaar schrijft deze moeder het volgende:
Tijdens een opstelling voor mij en mijn paard krijgt mijn dochter, die er niet
bij is, weer knieklachten.
De volgende dag gaat er bij mij een lichtje branden en zeg ik tegen haar dat het
kan zijn dat haar knie vast zit omdat ze voelde dat ik het erg zwaar had.
Tegenover haar andere moeder komt ze hierop terug. De knie komt weer los en
een paar dagen later zegt ze tegen mij: "mama, ik wil dat je gelukkig bent, want
dan zit mijn knie niet vast".
2009-2010
*******************************************************************************************************************************************
Deelneemster aan workshop Familieopstellingen najaar 2009
Ingang voor de opstellingen: eigen plaats innemen
Familieopstellingen....bijzonder!!!
Tijdens de eerste opstelling voelde ik weerstand.
Wat een theater...maar dat ging na ongeveer zeven....tien minuten over.
Niemand kan een zo'n desperate houding aannemen als spel.
Daarvoor duurde het gewoon te lang.
Mijn eigen 'ingezet worden' in de opstelling van de ander, veranderde mijn
conceptie totaal.
Bijvoorbeeld het verdriet over een opa die ik niet kon loslaten. Ik heb geen
opa's gekend. Het kon dus niet mijn eigen stuk zijn.
En dan die intense vreugde met 'mijn man'...mijn 2de voelde ik later. We hadden
vijf kinderen. Maar toen je vroeg welke liefde in de rij....noemde ik vijf. Ik
voelde het pas later.
Had tijd nodig om te voelen.
Reageerde nog heen en weer tussen ziel en persoonlijkheid.
Nog steeds ben ik heel blij met beide representaties.
Want......het zit ook in mij. Die gevoelens. Dat bevestigde je me toen ik je er
naar vroeg. Die rijkdom
aan gevoelens ervoer ik ook intens.
Met een diamant ben ik naar huis huis gegaan.
Zo blij. Zo stevig.
Heb een beslissing genomen die belangrijk is.
Pijnlijk. Maar het betekent dat ik niet langer een illusie in stand houd.
Ga volledig voor mijn plek....en vind het niet moeilijk. Het mag je verbazen als
je dit leest maar het is zo. Het verbaast mij ook. Dat kan ik dus nu
zomaar......mijn plek, diep in mij verankerd.
Ik ben het niet alleen waard, ik ga ervoor staan.
Nu ga ik ook ervaren wat het in het leven van mijn kinderen verandert....vooral
mijn dochter. Mijn zoon voelt steviger...maar wie weet?
En in dat van mijn broer.
2 weken later:
Ik ben echt veranderd sinds de opstelling......krachtiger.
Een vriendin verwoordde het als: dat droevige soms in je ogen is weg.
Je barst weer van de energie. Je straalt! Ik voel het ook.
Het betekent nog niet altijd dat ik meteen weet wat ik wil. Dat heb ik me vaak
te weinig afgevraagd. Ga ik steeds meer leren. Wat wil ik echt in deze situatie?
Wat voel ik? Maar. zelfs als ik het wist, was de 'uitvoering ervan' niet altijd
gemakkelijk. Soms helemaal niet zelfs.
NU...als ik het weet, kan ik gaan staan. Op een gemakkelijke manier die voor mij
zo nieuw is. Bijzonder, is mijn ervaring en...iedere keer als het lukt jubel ik
van binnen.
Gek toch...terwijl ik je dit schrijf herinner ik me dat ik een lievelings-haiku
had (bijna vergeten):
jubelend vliegt de leeuwerik over de velden.
****************************************************************************
Vrouwelijke deelneemster Workshop Familieopstellingen najaar 2009
Ik kwam naar Hof van Bommerig om afscheid te nemen van al het harde werken, van
strijd en vechten.
Op de lange weg naar Zuid-Limburg, de avond van tevoren, kwam ik langs alle drie
de plaatsen waar ik in mijn jeugd heb gewoond, en de plaatsen waar mijn vader
woont, mijn opa en oma woonden, de plaats waar ik geboren ben. Toeval bestaat
niet. Afzakkend naar het zuiden leek het alsof ik in al die steden toestemming
verzamelde. En steun verzamelde. ’s Ochtends stond ik op met de zin ‘daar gaan
we’. Door de velden liep ik in mijn eentje omhoog naar Bommerig, met het gevoel
van steun in mijn rug.
In mijn opstelling stond mijn representant tegenover mijn opa die zijn kinderen
en zijn bedrijf in de steek moest laten omdat hij in 1943 werd opgepakt door de
duitsers. “Ik eer het lot van al die ondernemers die in de oorlog hun bedrijf
moesten verlaten” staat in mijn hart gegrift.
Ik weet dat het nog vroeg is, maar wil je graag laten weten hoe het me vergaat.
Na een paar dagen wordt de volle omvang van alles wat ik heb gezien en gevoeld
steeds helderder. Het heeft mijn gevoeligheid opgewarmd voor eren van een lot,
op je eigen plek gaan en blijven staan en erkennen wat is. Het heeft mijn
vermogen tot compassie en mededogen voor de liefde blootgelegd. Ik heb geoefend
met niet meer en niet minder plek innemen dan past. Thuis voel ik mij zacht,
rond, warm. Mijn kinderen zijn mijn eerste dochter van 9 en mijn eerste zoon van
7; mijn dochter was er eerder dan mijn zoon. Mijn man is mijn echtgenoot en de
vader van mijn kinderen; mijn kinderen hebben niets te maken met mijn relatie
met hem.
Ik ben verbaasd over de snelheid van de bewegingen van de ziel, de eenvoud van
de bewegingen van de ziel, en het onderscheid met de vertraging, de bezwaren, de
mitsen en maren op psychologisch niveau is verhelderend.
Ik heb mijn arsenaal weer gevuld met de energie van afwezige, ongenaakbare
moeders, liefdevolle en verbeten maar machteloze vadersdochters, standvastige
geheimhouders, betrokken zielemoeders aan de zijlijn. En niet te vergeten
mededogen voor de kleindochter die in het aangezicht van haar opa bedrijf na
bedrijf start en organisaties helpt te overleven.
Ik heb dankbaar gebruik gemaakt van je zielengeheugen, het gemak waarmee je
tussen de zielen beweegt. Je compassie voor al die vaders en moeders en dochters
en zonen die uit grote liefde voor hen, die voor hun kwamen, wegkijken, hard
werken, ziek worden, zich niet verbinden aan hun man of kinderen, bang zijn, is
een grote troost. Je meedogenloosheid in het op de plek zetten van dochters en
vaders is net zo’n grote troost. Ik dank je dat je jouw vermogen, jouw lot? zo
gul ter beschikking stelt. Ik zal met liefde gebruik maken van je voorbeeld.
Maaike
|
